[พากย์เสียง] กว่าพวกเขาจะคิดถึง ฉันก็ไปเสียแล้ว

ในคืนที่ต้องตัดสินใจเลือกมหาวิทยาลัย ทุกคนในครอบครัวต่างรุมล้อมลิลี น้องสาวฝาแฝดของฉัน อีธาน พี่ชายของฉัน เปิดแผนที่เมืองบอสตันขึ้นมาดูและเทียบระยะทางระหว่างหอพักของเธอกับมหาวิทยาลัยของเขา ไรอัน เพื่อนสนิทตั้งแต่วัยเด็กของฉัน ยอมสละสิทธิ์ที่มหาวิทยาลัยแมกทิลล์ เพียงเพราะลิลี่ยอมรับว่าเธอกลัวการเริ่มต้นชีวิตมหาวิทยาลัยโดยไม่มีคนที่คุ้นเคยอยู่ใกล้ๆ พ่อกับแม่มีความสุขจนแทบไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว ตอนนี้ลิลี่จะมีคนคอยดูแลอยู่ข้างกายเสมอครอบครัวใช้เวลาเกือบทั้งคืนกว่าจะนึกขึ้นได้ว่าฉันเองก็ต้องเลือกที่เรียนเช่นกัน "โนร่าเป็นเด็กที่พึ่งพาตัวเองได้เสมอ" แม่พูดและตัดสินใจแทนฉันโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองด้วยซ้ำ "ลูกไปเรียนที่ยูแมส บอสตัน ก็ได้ อยู่ใกล้กับลิลี จะได้ช่วยดูแลน้องในวันหยุดสุดสัปดาห์" ไม่มีใครถามว่ามีมหาวิทยาลัยไหนรับฉันเข้าเรียนบ้าง ไม่มีใครรู้ว่ายังมีจดหมายตอบรับจากสกอตแลนด์ค้างอยู่ในกล่องข้อความของฉัน ในเมื่อพวกเขาไม่เคยคิดจะปล่อยให้ฉันมีชีวิตเป็นของตัวเอง ฉันก็ไม่จำเป็นต้องรายงานอะไรให้พวกเขารู้อีกต่อไป ฉันหันหน้าจอแล็ปท็อปออกจากสายตาของทุกคน แล้วกดยืนยันสิทธิ์เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยเอดินบะระ ครั้งนี้ ฉันขอเลือกที่ที่อยู่ไกลจากพวกเขาทุกคนที่สุด